Lato jest piękne

 

 "A kiedy będzie lato i gorąco,

Z promieni się nam dzień utka,

Rzeka niebieska mrugnie drwiąco

I błyśnie wiosło i łódka.

Łozy zielone zaszeleszczą,

Wierzbina listki poda

I wciąż pod wiosło - jeszcze i jeszcze -

Podbiegnie pachnąca woda".

                       (Jarosław Iwaszkiewicz)

    Czas płynie nieubłaganie, czasem gubimy się w tym co było, a nie wiemy co jeszcze nas czeka. Jaskółki na balkonie kursują do gniazda bez przerwy, małe pewnie lada moment będą z rodzicami wylatywać z gniazda. Sądząc po zrzuconych wcześniej skorupkach, są trzy maleństwa. 

    Już zauważam krótsze dni, lato w pełni. Pogoda bardzo zmienna. Duszne, męczące dni, dopiero noce przynoszą lekki relaks i odpoczynek. Ale jest i tak pięknie, zielono i kolorowo. Tyle dzieje się każdego dnia, i to zarówno w domu jak i w świecie. Wiele niepokojących wydarzeń burzy normalność dnia i wytrąca z równowagi wielu z nas. A życie płynie...

Wreszcie jest czym oddychać

   Ostatnie tygodnie czerwca były dla mnie trudne do normalnego funkcjonowania. Upały zawsze są dla mnie niedobre, a myślę dla wielu również. Choć, co by nie mówić lato jest piękne, ale od lat zaskakuje nas. 

   Dzieci mają wakacje i cieszą się, że można odmienić swoje zajęcia i nacieszyć swobodą bez lekcji i obowiązków.

  Już praktycznie po truskawkach, choć jeszcze gdzieniegdzie  można spotkać, ale już nie smakują tak, jak wcześniej. Kilkanaście słoiczków udało mi się zrobić na zimę - na wspomnienie lata:). Teraz delektuję się czereśniami, wiśniami, agrestem czy porzeczką. Nie mówiąc o pomidorach, papryce, kalafiorach, cukinii itp. Wszystko jest świeże i pachnące. Cieszy nie tylko oczy, ale i podniebienia. Czasem aż trudno zdecydować, co dziś robimy na obiad, bo tak wiele jest możliwości. Lubię gotować, i może właśnie dzięki temu, zwykle jest w lodówce kilka wariantów obiadu, czy posiłku. 

   Dni szybko mijają, tydzień za tygodniem ucieka i tak wiele rzeczy czeka na mnie, ale po prostu nie wszystko zobaczę, poznam, dotknę i pokocham. Przelecę - tak jak szmatką po meblach - tylko powierzchownie dotknę świata i wszystkiego, co mnie otacza. Świat jest piękny, ludzie też, ale wielu zagubionych, czy zdominowanych przez innych, a przecież każdy jest piękny, niepowtarzalny i powinien zostać sobą. "Śpieszmy się kochać ludzi, tak szybko odchodzą" - mówił ks. Jan Twardowski.