Przygotowania do przeżycia Wielkiej Nocy, to chwile, kiedy zbliżam się do Jezusa Chrystusa. Robię to w sposób taki, jak umiem. Wciąż trwam przy Nim, ale ten czas jest wyjątkowy. Myślę, że nie trzeba tego tłumaczyć. Przede wszystkim częściej jestem w Domu Bożym, gdzie odnajduję równowagę na dzisiejsze niełatwe rozterki życia codziennego.
Powtarzam się, ale rzeczywiście szybko mijają miesiące i za chwilę marzec. Nie było zimy, śniegu i radosnej sanny dla dzieciaków w mieście. No cóż, tak to już dzieje się od kilku lat. Ale brakuje mi, czasu śniegowych bałwanków. Brakuje mi wiosny chłodniejszej i normalnego przebudzenia przyrody.
Tłumaczę sobie, że przyjdzie wiosna, odmieni wszystko i będzie lepiej. Ale jak będzie, zobaczymy. Niedobrze, że nie wymroziło wszelkiego robactwa (meszki, komary itp.). Przyroda szaleje, to wypuszcza pączki, to znowu je gubi. Niektóre wiosenne kwiaty, jak przebiśnieg czy krokus, widziałam kwitnące w ogródkach.
Na dodatek, widzę, że fizycznie, stałam się bardziej leniwa, wygodna i często obolała. Słowem starzeję się. Można by powiedzieć, a kto nie :). Tak... Ale tęsknie za większą aktywnością, na którą po prostu, nie mam sił. Taka kolej rzeczy, ale czasem buntuję się, nie chcę. Tak, jakby to miało coś zmienić. Od jakiegoś czasu, staram się poprzez rehabilitację "naprawić" swoją sprawność. Ale na razie, udało mi się to w jakimś niewielkim procencie, liczę wciąż, że będzie lepiej. Że trzeba czasu. W obecnej chwili terapię kończę w piątek, a rozpoczynam następną, już we wtorek.
Mówię sobie, "aby do wiosny", (lubię tę porę roku) i wiem, że nie jestem w tym odosobniona. Wyczekuję jej z radością.
Wszystkim życzę dobrych dni i wszelkiego dobra na czas postu.
